Duvarların arasına sıkıştırılmış halde yaşıyoruz.

Oysa hepimizin ayağı toprağa basmalıydı.

Her yeni güne korna yerine

kuş cıvıltıları ile uyanmalıydık.

Sevdiğimiz insana kahvaltısını şarkılar eşliğinde

hazırlayıp panjurları açarak güneşi evimizde ağırlamalıydık.

Midemizin bayramından sonra uzun

bir doğa yürüyüşü ile anlam katmalıydık öğle saatine.

Ardından bir kahve yapıp kırk yıl boyunca hatırını

unutmaksızın sohbetimizi daimî kılmalıydık.

Can sıkan telefon haberleri yerine, yeni ekeceğimiz

çiçeklerin yola çıktığının haberini almalıydık…

Her şey bir kenara da!

Nefes alış verişimizi duyacak

kadar yakın olmalıydık seninle…